logo
Instagram
Top

BADASS STORIES: ‘Fleur wat heb je jezelf toch allemaal wijs gemaakt?’

In de serie ‘BADASS stories” delen BADASS lezers hun eigen verhaal.
Dit doen zij om jou te laten zien dat je niet de enige bent en er niet alleen voor staat.

Ik heb een zware periode gehad, ik schaamde mij hiervoor en ik voelde mij onbegrepen door de mensen om mij heen. Dit is de allereerste keer dat ik openbaar maak dat ik deze mindere periode heb meegemaakt, hopelijk kan ik jou hiermee laten inzien dat je niet alleen bent en dat je niet de enige bent die mindere periodes meemaakt. Mijn naam is Fleury en ik wil graag mijn verhaal met jou delen.

Het begon 1.5 jaar geleden toen ik net klaar was met mijn dansopleiding, woonde voor het eerst op mezelf en ging fulltime werken als dansdocent. Verder had ik veel connecties met opkomende artiesten voor samenwerkingen en regelde ik optredens voor mijn danscrew waar ik in danste. Dit ging allemaal goed en ik was eigenlijk altijd bezig met mensen bellen, lessen voorbereiden, lesgeven, opdrachten binnenhalen, vriendinnen zien etc.
Tot ik een keer zwetend wakker werd rond half 7 ‘s morgens, ik voelde me heel duizelig, mijn hart klopte heel snel en ik wist niet wat ik moest doen. Ik liep strompelend naar de woonkamer om even wat water te pakken en ben daarna weer in slaap gevallen. Vanaf dat moment is eigenlijk alles begonnen. Ik begon steeds vaker licht in mijn hoofd te worden, ik kreeg hartkloppingen, heel veel pijn op mijn borst en begon heel angstig en paniekerig te worden.
Ik ben toen naar de dokter geweest en die vertelde mij dat mijn ademhaling te hoog zat en dat ik daardoor teveel zuurstof binnen zou krijgen waardoor ik het gevoel heb dat ik ga flauwvallen. Advies van de dokter: ‘doe maar even rustig aan’.
Thanks voor je advies, doc!
Voor mij was rustig aan doen nogal wat maar ik had vooral het gevoel alsof de dokter absoluut geen idee had hoe het met mij ging. Langzamerhand kwamen de angst en paniekaanvallen steeds vaker voor en ging het nog meer bergafwaarts. Ik was bang dat mij iets zou overkomen, ik was bang dat andere mensen wat zou overkomen, ik was bang dat als mij iets zou overkomen ik helemaal alleen zou zijn waardoor niemand mij zou kunnen helpen. Hierdoor durfde ik een tijdje niet eens meer mijn huis uit omdat ik me thuis het veiligst voelde. Maar zelfs dan stond ik de hele dag op scherp of alles nog goed met mij ging.
Ik ben uiteindelijk met mijn klachten naar een psycholoog gegaan (waar ik helemaal niks aan heb gehad), de psycholoog maakte mij alleen maar boos en ik voelde me nog meer onbegrepen “waarom behandelen mensen mij alsof er niks aan de hand is terwijl er VAN ALLES gebeurd vanbinnen?”
Ik doe het zelf wel!
Vanuit die boosheid heb ik mezelf gemotiveerd om het zelf te doen, ook al had ik geen idee wat er allemaal met mij aan de hand was. Een ding wist ik wel, het beïnvloedde mijn dagelijkse leven en dat wilde ik niet langer toelaten.
Zo gezegd zo gedaan, ik nam afstand van mijn connecties, ik regelde minder optredens, ik ging minder intensief lesgeven en ik zei soms afspraakjes af met vriendinnen. Nog steeds voelde ik me precies hetzelfde, bang, alleen, verdrietig en hopeloos. Wat kon ik er nou toch aandoen om te zorgen dat alles in een klap verdwijnt?
Een lange tijd heb ik heel angstig geleefd en die angst verplaatste zich ook de hele tijd, eerst was ik bang dat mijn hart zou stoppen, daarna was ik bang dat er iets in mijn hoofd niet zou kloppen, vervolgens was ik bang om voedsel te eten omdat ik bang was een voedselvergiftiging op te lopen. Nu ik dit teruglees denk ik ‘Fleur wat heb je jezelf toch allemaal wijs gemaakt?’. Dat is het vervelende met angsten, het zit tussen je oren maar het voelt wel echt.
Ik heb er veel over kunnen praten met mijn ouders, zij hebben mij ontzettend goed gesteund en hebben mij heel veel liefde gegeven. Daar ben ik hun zo dankbaar voor. Maar goed, we zijn nu beland bij februari 2018. Ik ben een training gaan volgen omdat mijn mama die ook heeft gedaan en zij zei: ‘Fleur dit gaat je echt helpen’. De training ben ik dus in februari gestart en duurt vijf maanden, elke maand behandelen wij een blok van drie dagen. Het is het NLP Practitioner training en kort samengevat gaat het over jezelf persoonlijk ontwikkelen (in mijn ogen).
Training voor persoonlijke ontwikkeling
Het het NLP Practitioner en kort samengevat gaat het over jezelf persoonlijk ontwikkelen ( in mijn ogen). Het is echt een geweldige training en ik leer er zo veel van, in mei heb ik alweer mijn 4de blok.
Hierdoor ben ik veel gaan begrijpen over mijn angsten en hoe ik ermee om kan gaan. Je leeft namelijk vaak in een bepaald patroon, je maakt elke keer dezelfde keuzes (vaak ook onbewust). Keer op keer zei ik tegen mezelf dat als ik het huis uit ging er iets met mij zou gebeuren, ik ging daar ook in geloven. Het werd een automatische gedachte waar ik niet eens meer over na hoefde te denken, het werd een patroon. Ik hoefde het niet meer tegen mezelf te zeggen ik wilde gewoon niet meer het huis uit en daardoor vond ik het op een bepaald moment ook heel moeilijk om boodschappen te gaan doen terwijl het maar 5 minuten van mijn huis was.
Dus eigenlijk de dagelijkse activiteiten werden voor mij steeds enger om te doen, maar op het moment dat je die dagelijkse activiteiten helemaal niet meer doet wordt het steeds lastiger om weer de stap te nemen om het wel te doen.   
Als jouw patroon niet helpend voor je is (jou niet in de richting stuurt waar je heen wilt) dan kun je dat patroon veranderen, op ieder moment. Denk na over waar je jezelf graag wilt zien, denk na over alles wat je nog wilt bereiken in dit leven want je hebt er maar een ! Denk na over wat er allemaal wel goed gaat, en accepteer jezelf zoals je bent. Het is oké dat het even niet goed gaat met je, het is oké dat je nu anders leeft en het is oké om te voelen wat je voelt. Vaak willen we dat wegstoppen en verbergen maar dat stukje is ook van jou en dat is helemaal oké.
Ik ben er nog niet maar het gaat elke dag beter. Elke stap die ik maak die ik eng vind is een overwinning, dus ook de kleine dingen zoals boodschappen doen. Laat angst niet je leven bepalen want je hebt het zelf in de hand!
Mensen die dezelfde soort ‘klachten’ hebben praten over overspannen zijn of over een burn out maar ik doe dat liever niet. Ik wil geen sticker hebben van ‘oh jij hebt dit’ omdat ik gewoon ben wie ik ben. Dit hoort nu even bij mij maar dat gaat ook weer een keer weg. Accepteer wie je bent en accepteer ook dat je soms echt even een paar stappen terug moet doen om te zorgen dat jij je weer oké voelt.
Je hoeft het niet alleen te doen maar je moet het wel zelf doen (:
Liefs Fleury

Volg ons op Social Media