logo
Instagram
Top

BADASS STORIES: ‘Praten met anderen over mijn onzekerheden doe ik alleen met één persoon, en dan houd ik ook nog dingen voor me’

In de serie ‘BADASS stories” delen BADASS lezers hun eigen verhaal.
Dit doen zij om jou te laten zien dat je niet de enige bent en er niet alleen voor staat.

Mijn moeder is Indonesisch en mijn vader is Nederlands. Thuis werd er altijd Indonesisch gepraat (mijn vader spreekt het vloeiend) waardoor mijn Nederlandse taal een achterstand had. Tot en met groep 2 gebruikte ik ook op school veel Indonesische woordjes tegen mijn juffen. Die begrepen er natuurlijk niks van, dus werden mijn ouders erop aangesproken. Zij kregen de keus; of zij zouden mij tweetalig blijven opvoeden (maar dan zou volgens de juffen mijn Nederlands slechter zijn) of het Indonesisch moest uit mijn systeem. Mijn ouders kozen voor de laatste optie. Naast dat mijn Nederlands een achterstand had sliste ik ook nog eens heel erg, dus ik was niet echt verstaanbaar. Daar begon mijn onzekerheid als klein meisje al. Ook was ik, en ben ik nog steeds, een chubby girl. Terugkijkend naar mijn oude foto’s viel het best mee, maar ik zag er anders uit dan anderen en daar kreeg ik veel opmerkingen over. Volgens klasgenoten zou ik niet door de deur heen kunnen lopen, want daar was ik te dik voor. Snel kunnen rennen zou ik al helemaal niet kunnen, want daar was ik ook te dik voor. Ook al liet ik niet zo makkelijk over mij heen lopen, ik liep bijvoorbeeld gewoon door de deur en riep dan keihard ‘IK PAS ER WEL DOORHEEN’, toch heeft het mij ontzettend geraakt en heeft het mijn zelfvertrouwen echt de grond in gestampt.

Na al die jaren blijven al die opmerkingen mij toch nog bij. Sinds de middelbare school heeft niemand echt wat gezegd tot op heden, maar die onzekerheid is nog heel erg aanwezig. Wat mij nog onzekerder maakte in de bovenbouw van de middelbare school is dat ik ouder ben dan anderen. Ik bleef in groep 2 zitten (omdat ik te kinderlijk was) en in de derde klas van de middelbare school bleef ik weer zitten. Hierdoor verschil ik twee jaar met jaargenoten, soms wel drie. Het was beschamend om te zeggen hoe oud ik was geworden op mijn verjaardag, want ik dacht altijd dat anderen mij dan dom zouden vinden. Liegen over mijn leeftijd was dus heel normaal voor mij, behalve tegen mijn kleine vriendengroep. En als je denkt dat het een ongegronde onzekerheid is, of misschien denk je dat anderen daar niet op neerkijken, dan heb je het grondig mis! Wanneer de anderen buiten mijn vriendenkring wisten hoe oud ik was, bleven ze vragen stellen. En als ik ze niet beantwoordde, gingen ze zelf aan de haal met terugrekenen!

Als laatste was mijn thuissituatie niet altijd perfect. Iedere familie gaat daar wel eens doorheen, maar ik ben een familie gerichte meid. Van toen ik klein was tot nu, worden familie connecties gebroken, of heel langzaam weer gemaakt. Het is moeilijk om aan te zien wat dat met je als gezin doet. Binnen het gezin ontstond er dan onenigheid en grote ruzies, en daar ben ik in opgegroeid. Wanneer ik dan naar de families keek van mijn vrienden voelde ik me slecht. Ik wou niet vertellen over hoe het er thuis aan toe ging, want het was in mijn ogen altijd slechter dan wat anderen hadden. Dit was denk ik wel de grootste basis van mijn onzekerheid. Een sterke familie is de basis voor zekerheid, een instabiele familie is voedsel voor een groots onzekerheidsgevoel.

Op dit moment is mijn onzekerheid nog zeker aanwezig. Er gebeuren veel dingen om mij heen (eindexamens, studiekeuze, meer familie situaties) waardoor ik me nog onzekerder voel. Niet alleen over mijzelf, maar ook mijn toekomst en de mensen om mij heen. Er gaat serieus geen dag voorbij waar ik mij niet onzeker voel over tenminste een ding.

Praten met anderen over mijn onzekerheden doe ik alleen met een persoon, en dan houd ik ook nog dingen voor me. Het blijft vooral binnen in me zitten, dat is nu eenmaal hoe ik ben. Dat lijkt ongezond, en je hebt ook gelijk. De persoon met wie ik er wel over praat leert mij om meer opener te zijn over dingen waar ik liever niet over praat. Het is een langzaam proces, al bijna 3 jaar gaande! Zo zie je maar wat onzekerheid met je mentaliteit en met jezelf als persoon doet. Het gaat wel beter dan 3 jaar geleden. Ik zie in dat anderen om mij heen ook onzeker zijn. Dat ik niet de enige ben met problemen, met imperfecte families of een laag zelfbeeld. Omdat ik dit nu weet, kan ik beter met mijn eigen onzekerheid omgaan. Maar ik weet dat het nooit helemaal weg zal gaan. Er zal altijd iets zijn waardoor ik het weer zal voelen. Daarom ben ik de afgelopen 3 jaar bezig met het bouwen van mijn eigen wapenuitrusting, om het zo te noemen. Voor elke vlaag van onzekerheid die mij overkomt, heb ik iets klaar staan om er tegenin te brengen. Ben ik dik? Ik kan tenminste wel lekker nasi goreng klaarmaken. Ben ik dommer dan de mensen om mij heen? Ik ben meer empathisch dan anderen, waardoor ik weet wat ze nodig hebben. Zo groei ik, en zo zal ik ook door blijven gaan.

Volg ons op Social Media