logo
Instagram
Top

Ik ben anders heel normaal

Dit artikel is geschreven door Manon Wang

Wordt er met de zin: “Ik ben anders heel normaal”, bedoeld dat je anders bent of ben je dan juist (heel) normaal? Of moet ik het zien in het idee van: “dat doet-ie anders nooit hoor”? Dus ben je dan anders? ‘Normaal gesproken’ ben ik heel normaal, maar nu even niet. Gelukkig ben ik ‘heel’ normaal, want wanneer ik niet heel zou zijn, dan zou ik gebroken zijn of onaf en dat is per definitie gelijk weer anders. Nee, niet gelijk, ik ben niet gelijk als jij. Ik ben anders. Dan jij. En toch ben ik gelijk aan jou, want jij bent mens en ik ook. Maar niet hetzelfde mens. (volg je het nog?).

Ik heb heel lang geprobeerd om te zijn zoals jij. Lekker gewoon. Heerlijk normaal. Met een hart op de juiste plek: links. Met de juiste hoeveelheid kamers: vier. En de bijbehorende volle energie. Maar, zo ben ik niet geboren. Ik ben geboren met maar drie hartkamers, mijn hart zit aan de rechterkant en de grote vaten zitten omgekeerd. Zoiets moet het zijn volgens mij. Mijn lichaam zit dus zeker niet ‘normaal’ in elkaar. Je kunt zeggen dat ik al redelijk vroeg had kunnen weten dat ik de strijd zou gaan verliezen om bij jullie te horen, de groep mensen die zich in de maatschappij voordoet als ‘gezond’ en mensen zonder ‘beperking’. Toch heb ik met dit hart gerend, gefietst, gewerkt alsof het een hart met vier kamers was. Tot het alleruiterste heb ik het gedreven. Tot ik letterlijk werd gevloerd en werd opgenomen met ritmestoornissen van 220 slagen per minuut. Dat is een behoorlijk pijnlijke knaller kan ik je vertellen. Wat was ik boos, verdrietig en teleurgesteld. Niet in mijzelf, want ik had toch zo’n doorzettingsvermogen? Dat is toch goed, je grenzen verleggen, ergens voor gaan? Ik was zo teleurgesteld in mijn hart. Want waarom kon het alle dingen nou ‘gewoon’ niet aan? Bij anderen lukte dat toch ook gewoon. Rot hart.

Wat een sneaky ding is dat brein toch, dat mij jaren lang heeft laten geloven dat alles de schuld van mijn hart was. Dat mij heeft weggehouden van mijn echte hart. Want het is helemaal niet de fout van mijn hart. Mijn hart is anders gemaakt. En vraagt ook om een ander soort behandeling. Extra lief, extra zacht. Niet nog harder. Sommige dingen zijn ‘gewoon’ niet de bedoeling met dit hart.

Ik heb fokking duurzame energie. Die mag ik niet zomaar opbranden om te proberen er maar bij te horen. Stiekem hoorde ik er nooit bij, want van jongs af aan koos ik mijn eigen kleurrijke aparte kleding uit, met bijbehorende lakschoentjes. In combinatie met mijn ietwat te rode wangen, behoorde ik nooit tot de ‘normale’ groep. Wat ik eigenlijk altijd al leuk vond om uit te dragen. Een beetje anders zijn en tegelijk toch zo graag de normale dingen doen die iedereen deed.

Een van mijn coaches (Carolien van de Kamp) zei iets wat me steeds bijblijft: ‘Kiezen is verliezen’. ‘Ja’ zeggen tegen het een is nee tegen het ander.

Dit is samengevat mijn leven. Want ik moet altijd kiezen: Dit wel en dat niet, want daar heb ik de energie niet voor. Ik heb geen reserve om mee te spelen. Dat heb ik nu wel geleerd. Als alles lekker gaat, is alleen 80% geven in plaats 110%, heel moeilijk voor me. Maar het zorgt er wel voor dat ik de volgende dag verder kan. En de dag erna. En daarna.

Nee, ik ben niet gewoon zoals jij. Hoewel ik nog niemand ben tegengekomen die zich nooit ‘anders’ heeft gevoeld. Dus wanneer we allemaal anders zijn, hoe uniek zijn we dan? Horen we dan niet sowieso al bij elkaar? Samen gewoon anders.

Xoxo Manon Wang

Volg ons op Social Media