logo
Instagram
Top
badass stories

BADASS STORIES: ‘Gewichtige zaken’

Dit artikel is geschreven door Didi

Ik ben dus dik. Er is een tijd geweest dat ik mezelf er nog van kon overtuigen dat ik in de categorie “volslank” thuis hoorde, maar die is voorbij. Het is nog niet zo erg met me gesteld als met die arme sukkelaars van My 600 pound life, maar soms ben ik wel bang dat ik daar ga eindigen. En toch doe ik er niks aan. Sure, ik loop elke ochtend een uur en de meeste maaltijden die ik eet zijn gezond, maar nog te vaak gaat er ’s avonds na het eten een zak chips, rol koekjes of reep chocola in.

Jong geleerd…
Ik heb vanaf jongs af aan al een zeer bijzondere relatie met eten. Op woensdagen ging ik naar mijn opa en oma en daar mocht ik alles eten wat ik wilde, dus dat deed ik ook. Drop, koekjes, chips, chocolade, die ene boterkoek van dat ene bakkertje waar ik soms nog van droom, het ging er allemaal zonder moeite in. Bovendien heb ik van zowel mijn grootmoeder als mijn moeder geleerd dat eten altijd kan. Als er iets te vieren viel, werd er meteen een reservering gemaakt bij de Argentijn en aten we allemaal ons buikje vol met spareribs en patat. De salade ging onaangeroerd terug naar de keuken. Maar ook als ik verdrietig was troostte mijn moeder me met lekkers.

…oud gedaan
Toen ik eenmaal op mezelf ging wonen, had ik dan ook geen idee hoe ik gezond moest eten. Ik at elke avond noedels met kipkrokantjes en weigerde categorisch om groenten te eten. Ik haalde zelfs de microscopisch kleine stukjes paprika uit de shoarma als ik eens een culinair uitstapje maakte. (Dit lijkt me een goed moment voor een korte shout-out naar al mijn vriendinnen die tijdens etentjes rekening hielden met mijn zeer beperkte smakenpalet, you rock!) Het zal jullie niet verbazen dat ik al snel van badass naar fatass ging.

Fatass en toch badass
En toch doe ik er niks aan. Ik heb namelijk mijn hele dikke leven bij the cool kids gehoord en werd nauwelijks gepest. Natuurlijk baalde ik er wel eens van als ik een foto uit een ongelukkige hoek zag of als ik een leuke outfit niet aan kon door mijn gewicht, maar aan mannelijke aandacht had ik nooit gebrek en ook met mijn gezondheid is niks mis. Daarnaast weet ik how to work my angles (eerlijkheidshalve is er op mijn hele lichaam niet één rechte hoek of lijn te bekennen, maar dat geheel terzijde) en heb ik door de jaren heen een kledingstijl ontwikkeld die mijn goede punten – dubbel D’s en slanke enkels – benadrukt en mijn slechte punten – mijn buik en bovenarmen – verdoezelt. Ook gedraag ik me niet alsof ik dik ben. Ik eet gerust patat of ijs op straat, flirt met de knapste mannen, sta graag in het middelpunt van de belangstelling en verberg mezelf niet in van die wijde, vormeloze gewaden. Bovendien heb ik een woest aantrekkelijke man (die gelukkig ook een beetje overgewicht heeft) aan de haak geslagen op een avond dat ik met twee van mijn knapste vriendinnetjes op pad was en waar ik nu – zesenhalf jaar later – nog steeds walgelijk gelukkig mee ben. Wat ik maar wil zeggen is confidence goes a long way, my friends.

Uiteraard propageer ik geen slechte levensstijl en als je BMI hoger is dan je IQ, kun je dat pak donuts beter links laten liggen, maar waar het vooral om gaat is hoe je je voelt. Voel je je goed? Dan zie je er ook goed uit. Zo simpel is het.

 

Wil jij ook een persoonlijk verhaal delen op Badass Magazine?
Mail dan jouw verhaal naar stories@badassmagazine.nl 

Post a Comment