logo
Instagram
Top
badass stories

BADASS STORIES: ‘Mijn hart rinkelt met als record tweehonderd-en-twintig slagen per minuut’

badass stories

Ik zie haar staan in de deuropening met een blik op haar gezicht alsof ze wil zeggen: Ben je gek geworden? Ze stopt met praten en ik zie haar zoeken naar woorden, haar ogen kijken mij namelijk even niet aan maar draaien omhoog.

“W-wat?” Stottert ze uiteindelijk “U..u wilt geen elektrische schok?” Op zichzelf een eigenaardige vraag want wie wil er nou gewillig een elektrische schok krijgen? Maar ik lig hier ergens in het Erasmus MC, in een willekeurige kamer op de spoedeisende hulp. Mijn hart rinkelt ongeveer al zo’n vijf uur lang achter elkaar in een veel te hoog ritme met als record tweehonderd-en-twintig slagen per minuut.

“Maar” gaat de zuster verder, “Een elektrische schok is de snelste manier waarmee we uw hartritme weer terug krijgen. Maar u zegt ..” ze stopt even “Nee”

“Ja. Ik zeg nee.”
“En waarom als ik vragen mag?”
“Omdat het idee dat ik geëlektrocuteerd wordt doodeng vind. Wat als het niet goed gaat? Wat als het nog gekker gaat rinkelen? Wat als er op een andere manier schade aan wordt gedaan? Omdat ik al gechoqueerd genoeg ben van het feit dat mijn hart het haalt om tweehonderd freaking twintig keer per minuut te slaan. Ik weet niet of ik nu nog een andere schok aan kan.”

Toch begint de zuster te vertellen over een roesje, een manier om je “weg te maken” (een woordkeus die mij niet echt de stress doet wegnemen). Ik kan mij tranen niet meer inhouden. Mijn vader pakt mijn hand vast, kust en streelt het “Dit kun jij.” Troost hij. “Echt.”

Mijn gedachte blijven op ‘echt niet.’ Ik stuur de zuster weg met het de vraag om eerst al het andere te proberen voordat er wordt over gegaan naar een elektrische schok. Ze stemt in, maar “als het na een paar uur nog zo is dan moeten we echt die schok doen.”

Ik knik. Ik moet toegeven dat ikzelf ook aardig gek wordt van dat gerinkel. Elke keer als ik denk dat het ritme even omlaag gaat, gaat het weer als een malle omhoog als ik mij ook mij iets beweeg en hoor ik het apparaat naast me afgaan. Ding.Ding.Ding.Ding. Hij gaat ook af als er een draatje even niet goed zit die van mijn borst en/of pols tot naar het apparaat gaat. Ding ding ding.

Allemaal heel rustgevend. Ik heb ondertussen nog wat extra medicijnen gekregen, die de naam betablokkers hebben, sotalol om precies te zijn en die zouden het ritme meer moeten kalmeren.

Even later fluistert mijn vader “Kijk, Manon!” Hij wijst naar het apparaat wat een hartritme van 100 aangeeft. De tranen rollen weer over mijn wangen. Ik knik bevestigend. “Voel je het ook?”

Ja, ik voelde het verschil zeker. Maar hield het nog even stil omdat ik zeker wilde weten dit wonder van korte of lange duur zou zijn. Maar mijn hart houd dit ritme aan en springt niet meer omhoog.

            Wanneer ik na drie dagen weer naar huis mag krijg ik als advies de medicijnen elke dag in te nemen. Na een week ze elke dag in te hebben genomen krijg ik een enorme pijn in mijn buik. Ik word duizelig. Ik voel mij zo stoned als een garnaal. Hoewel ik niet echt weet of een garnaal stoned wordt en hoe die zich dan voelt. Ik ben zelf ook nog nooit stoned geweest dus ik heb niets om het mee te vergelijken maar ik denk dat het zo zou voelen. Het lukt me amper om zelf naar de toilet te sleuren.

            Ik stop een paar dagen, een week, met de medicijnen. Ik minder en minder nog meer. Maar elke keer is het resultaat hetzelfde. Ik ben die garnaal. Ik zit in de stoel in het kantoor van de dokter tegenover haar. “We hebben nog 1 ander medicijn. Maar die is eigenlijk nog sterker. Daar kunnen bijwerkingen bij komen die je ogen beschadigen, je lever”

Terwijl ik haar hoor praten doe ik mijn best mijn lach in te houden. Zegt ze dit nu echt? Serieus?

Heeft ze het toch nog voor elkaar, mij te laten schokken. Gelukkig niet elektrisch.

Ik bedank vriendelijk voor het aanbod “Nee, nee dank u.”

Eigenlijk vind ik het schokkender dat zij zich verbazen over mijn ‘nee.’

Ik zeg echt ook wel eens ‘ja.’

Tegen een dokter of zuster is dat in mijn geval inderdaad wel zeer uitzonderlijk.

Ik slik geen ene betablokker, ritme verlagend medicijn meer. Geen ritmestoornis meer. Ik zeg natuurlijk ja tegen het liefdevol zorgen voor mijn hart.

 

 

 

Wil jij ook een persoonlijk verhaal delen op Badass Magazine?
Mail dan jouw verhaal naar stories@badassmagazine.nl 

Post a Comment